David Kleijbeuker over koken in het Amalia Kinderziekenhuis


Sterrenkok: Gedachten van een Keukenmedewerker in het Amalia Kinderziekenhuis.

Door David Kleijbeuker

Iedereen die weleens voor kinderen heeft gekookt weet dat dit over het algemeen een compleet andere ervaring oplevert dan wanneer je voor volwassenen kookt. Je kan een prachtige, Michelin-ster waardige maaltijd op tafel zetten, maar alsnog kan een kind zijn neus optrekken en zonder aarzelen jouw bloed-zweet-en-tranen maaltijd terzijde schuiven (hoe durven ze?!). Koken voor kinderen kan dus nogal een opgave zijn. Koken voor kinderen in het ziekenhuis des te meer.

Toen mij werd gevraagd om een klein stukje te schrijven over mijn werk in de keuken van het Amalia kinderziekenhuis vroeg ik mij af: wat vind ik nu eigenlijk het leukste of het mooiste aan deze keuken? Natuurlijk, het is geweldig dat ik op deze manier een bijdrage kan leveren aan het welzijn en hopelijk zelfs het herstel van “onze” kinderen. En ook is het hartverwarmend en prachtig dat kinderen zo ongelofelijk dankbaar kunnen zijn om de kleinste dingen. Maar als ik heel eerlijk ben, zit het echte plezier in de uitdaging die deze afdeling met zich mee brengt.

Kinderen denken, voelen, kijken én proeven anders dan volwassenen. Werken met kinderen betekent dat ikzelf óók anders moet kijken, denken en proeven. En juist dat is leuk. Bij kinderen gaat het er namelijk absoluut niet om dat er culinaire hoogstandjes worden uitgevoerd. Die opgave en uitdaging die ik noemde, die gaat dus niet over het toepassen van hoogstaande kooktechnieken of het bijhouden van de allerlaatste trends op food-gebied. Het gaat veel meer om inlevingsvermogen in de gevoelswereld van een kind. Stel, jij was weer een kind en lag in het ziekenhuis, hoe zou jij dan over het eten denken? En hoe kunnen we dit als volwassenen dan weer vertalen naar een toch enigszins verantwoorde maaltijd die ook nog eens praktisch haalbaar is? Dit is een prachtige, en soms ook frustrerende uitdaging. En aan mij als keukenmedewerker de eer om hier over mee te mogen denken, en nieuwe dingen uit te proberen.

Om maar eerlijk te blijven was ik, zeker in het begin, niet echt tevreden over ons assortiment en de manier waarop wij onze producten aan kinderen presenteerden. Maar het is en blijft dan ook niet voor niets een uitdaging. Gelukkig kan ik een klankbord vinden binnen onze organisatie en is FoodforCare altijd op zoek naar manieren om de beleving rondom de voeding voor de kinderen te verbeteren. Zo zijn we op het moment bezig met het experimenteren met onze presentatievormen: groentefrietjes in echte frietzakjes, ijs in gekleurde bekertjes met een vrolijke topping, brood op een stokje gerold door de hagelslag, smoothies in milkshake-achtige bekers, en zo nog meer. Hierdoor kunnen we de kinderen beter verleiden tot eten, wat natuurlijk één van de hoofddoelen van FoodforCare is. Ook hebben we verschillende gerechten aangepast of compleet vervangen omdat deze niet aansloegen bij de kinderen. Zo hebben we bijvoorbeeld seitan-frikadelletjes geïntroduceerd, welke nu al erg geliefd zijn bij de kinderen.

De enthousiaste reacties die ik krijg op dit soort veranderingen van zowel de kinderen als het verplegend personeel op de afdeling zeggen mij dat we nu op het juiste pad zijn. Maar, dit is zeker geen makkelijk pad zonder obstakels. Nieuwe producten en presentatiewijzen introduceren kost tijd, geld en moeite, dus gaan we langzaam, maar wel zeker, met kleine (kinder)stapjes vooruit.

In die zin ben ik er van overtuigd dat mijn werk op de afdeling er echt toe doet. De laatste hand aan onze producten leggen voor de kinderen van Amalia, en meedenken over ons assortiment is werkelijk een mooie uitdaging die ik graag blijf aan gaan.